Triduum Paschalne

Luca Signorelli  Biczowanie Jezusa

  Treść strony

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Luca Signorelli  Biczowanie Jezusa

  Powrót

Do góry

Chrystus - Król

Triduum Paschalne - Wielki Czwartek
Rok A, B, C;
Poświęcenie Krzyżma: Łk 4, 16 - 30;

Ewangelia: J 13, 1 - 15;

 Słowo Boże 

Łk 4, 16 - 30;

Jezus w Nazarecie

16 Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać.
17 Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, natrafił na miejsce, gdzie było napisane:

  18 Duch Pański spoczywa na Mnie,
  ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie,
  abym ubogim niósł dobrą nowinę,
  więźniom głosił wolność,
  a niewidomym przejrzenie;
  abym uciśnionych odsyłał wolnymi,

19 abym obwoływał rok łaski od Pana.
20 Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione.

Fra BARTOLOMEO Prorok Izajasz

Fra Bartolomeo Prorok Izajasz


Miłość i pokora Syna Bożego

1 Było to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował.

2 W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty syna Szymona, aby Go wydać,
3 wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie,
4 wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał.
5 Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany.
6 Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: «Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?»
7 Jezus mu odpowiedział: «Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później będziesz to wiedział».
8 Rzekł do Niego Piotr: «Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał». Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną».
9 Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę!».
10 Powiedział do niego Jezus: «Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy»*.
11 Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: «Nie wszyscy jesteście czyści».

12 A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce* przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? 13 Wy Mnie nazywacie "Nauczycielem" i "Panem" i dobrze mówicie, bo nim jestem.
14 Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi.
15 Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem.
 
Joos van Wassenhove Ustanowienie EucharystiiJoos van Wassenhove Ustanowienie Eucharystii

  Refleksja 

Janusz Pasierb

Wielkie religie

wielkie religie dogadują się
ponad głowami wiernych
fruwają wysłannicy w sutannach
gdzieś w głębi nocy
samotny człowiek
wsłuchany w szum deszczu
w chroboty myszy
w kroki na schodach
w szybkie bicie serca
pisze coś o sumieniu

«Wiersze religijne», Poznań – Warszawa 1983, str. 15

Janusz Pasierb

Jego godzina

Już odchodzi
Nie zatrzyma Go Bóg anioł człowiek
niczyje łzy włosy pachnidła
nie popatrzy na dzieci lilie wróble
na nieuleczonych trędowatych
na rozmnożone chleby

Już odchodzi
pod białą pełnię
w skurczony cień oliwek
w noc pochodni i pięści
Wstępuje w czarne słońce Golgoty
niezatrzymany przez nikogo

«Wiersze religijne», Poznań – Warszawa 1983, str. 12

 

Stanisław Herakliusz Lubomirski

Niech mi się godzi, Boże, mieć tyle śmiałości

       Coepit lavare Discipulorum pedes.

Niech mi się godzi, Boże, mieć tyle śmiałości,
    Abym rzeki, żem w tym wątpił o Twej wszechmocności,
Żebyś mógł być najniższym, będącym wiecznym Panem,
    Bogiem, Stwórcą, i Królem, najwyższym Kapłanem,
Teraz, gdy Cię schylonym widzę przed Uczniami,
    A Ty nogi ich myjesz świętymi rękami;
Czegoż, Panie, nie możesz czynić z światem całym,
    Gdy sam będąc największym, mogłeś się stać małym?

«Modlitwy», Warszawa 2004, str. 67

Janusz Pasierb

Avila klasztor Wcielenia

Tu widać jasno
że Bóg jest wolny
nie trzeba mu nawet człowieka
by dać nam odczuć fizycznie
czym jest Jego straszna
i niepojęta miłość
która przeszywa bezbronnych
jak ostrze w ręku anioła
i każe żyć potem na równinach suchych
pod niebem głuchym
w ciemnym milczeniu

«Wiersze religijne», Poznań – Warszawa 1983, str. 24

 Tintoretto Umycie nóg w czasie Ostatniej WieczerzyTintoretto Umycie nóg w czasie Ostatniej Wieczerzy

  Powrót

Do góry

Chrystus - Król

Triduum Paschalne
Wielki Piątek
Rok A, B, C;
Ewangelia: J 18, 1 - 19, 42;

 Słowo Boże

Ewangelia (fragment): J 19, 1 - 12;

1 Wówczas Piłat wziął Jezusa i kazał Go ubiczować
2 A żołnierze uplótłszy koronę z cierni, włożyli Mu ją na głowę i okryli Go płaszczem purpurowym.
3 Potem podchodzili do Niego i mówili: «Witaj, Królu Żydowski!» I policzkowali Go.
4 A Piłat ponownie wyszedł na zewnątrz i przemówił do nich: «Oto wyprowadzam Go do was na zewnątrz, abyście poznali, że ja nie znajduję w Nim żadnej winy».
5 Jezus więc wyszedł na zewnątrz, w koronie cierniowej i płaszczu purpurowym. Piłat rzekł do nich: «Oto Człowiek».
6 Gdy Go ujrzeli arcykapłani i słudzy, zawołali: «Ukrzyżuj! Ukrzyżuj!» Rzekł do nich Piłat: «Weźcie Go i sami ukrzyżujcie! Ja bowiem nie znajduję w Nim winy».
7 Odpowiedzieli mu Żydzi: «My mamy Prawo, a według Prawa powinien On umrzeć, bo sam siebie uczynił Synem Bożym».
8 Gdy Piłat usłyszał te słowa, uląkł się jeszcze bardziej.
9 Wszedł znów do pretorium i zapytał Jezusa: «Skąd Ty jesteś?» Jezus jednak nie dał mu odpowiedzi.

10 Rzekł więc Piłat do Niego: «Nie chcesz mówić ze mną? Czy nie wiesz, że mam władzę uwolnić Ciebie i mam władzą Ciebie ukrzyżować?»
11 Jezus odpowiedział: «Nie miałbyś żadnej władzy nade Mną, gdyby ci jej nie dano z góry. Dlatego większy grzech ma ten, który Mnie wydał tobie».

Hieronim Bosch  Chrystus dźwiga krzyż

Hieronim Bosch Chrystus dźwiga krzyż 

  Refleksja  

Maria Imelda Kosmala

Śladami męki mojego Pana

Wstęp

Droga Twojej męki, Chryste, wiedzie przez środek mego serca. Jest historią Twoich czasów i mojego dziś. Zbawiasz nas razem i każdego z osobna. Ile serc, tyle śladów w Twym krzyżowym szlaku.
Twoje podobieństwo do nas i Twoja równoczesna inność — to znak, któremu człowiek sprzeciwiać się będzie aż do dnia Twojego przyjścia. To znak i źródło mocy do ciągłego powstawania i pięcia się wzwyż.
Gdzie byłam wtedy, w wielkie dni, dwa tysiące lat temu? — w centrum Twojego bólu.
Gdzie jestem teraz, dziś? — na dnie Twego wyboru.
A gdzie Ty jesteś, Chryste, we mnie najbardziej konkretnym śladzie Twojej męki?

«Ku twarzy wędruję», Warszawa 1997, str. 67

Maria Imelda Kosmal

Śladami męki mojego Pana
Ślad 5

                                 Dźwigając krzyż
                                     (J 19, 17)

Nigdy nie rozwiążę pytania
dlaczego i za co

nawet historia zbawienia
nie tłumaczy bólu do końca

Jezu
Tyś uznał potrzebę cierpienia
i dźwigał narzędzie przeklętych
a ślady Twego krzyża
jeszcze do dziś wielkie i ciężkie
— dopóki mnie nie dotknie
z a z d r o ś ć Twej miłości

«Ku twarzy wędruję», Warszawa 1997, str. 72

J 19, 25 - 27; A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. 26 Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». 27 Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.


Piero della Francesca UkrzyżowaniePiero della Francesca Ukrzyżowanie

Maria Imelda Kosmala

Śladami męki mojego Pana
Ślad 7

               Ukaż nam swe oblicze
                                  (Ps 79, 4)

To nie ważne czy za Twoich czasów
istniała kobieta imieniem Weronika
wszystkie czasy do Ciebie należą

stajesz na mojej drodze dziś
ten sam
przedzierać się muszę do Ciebie
przez tłum własnych masek

pozwól mi przecisnąć się tak blisko
przed oblicze Twojej prawdy
abym mogła stanąć oko w oko
z cierpieniem które mnie zbawia

nie mam chusty którą obetrę Twoją twarz

Jezu — nie na płótnie — na mnie
    V E R A   I K O N A
     choćby tylko ślad

«Ku twarzy wędruję», Warszawa 1997, str. 74

Maria Imelda Kosmala

Śladami męki mojego Pana
Ślad 8

            Wzięli szaty Jego i podzielili je
                                            (J 19, 23)

Odarty majestat
ogołocony autorytet
bezbronny nagi Bóg
Skazaniec wśród skazanych
ni piękna ni mocy

Wstrząsająca groza poniżenia
szary i człowieczy
nie ma na co spojrzeć
nic tylko rany i pasek płótna wokół bioder

Jezu ogołocony przeze mnie i dla mnie
 jak wielką cenę płacisz za przymierze
z losem sługi
wyzuty ze wszystkiego aż do zgorszenia
ratuj niedowiarstwo moje
przed tanią pokusą
atrakcyjnego Boga

«Ku twarzy wędruję», Warszawa 1997, str. 75

Janusz Pasierb

A serce

świat pękający z lamentem
zgniatanej karoserii
niebo czarne słońca obręcz czerwona 

zakrzepłe powietrze 
zasłona rozdarta

szaty podzielone   

ciało rozpięte
od ostatniego krzyku
ogłuchło niebo

a serce

«Wiersze religijne», Poznań – Warszawa 1983, str. 86


Janusz Pasierb

Pierwsze światła

wreszcie ciemno
jaki ten dzień był długi
nie chce się wierzyć że ciągle jest ten sam dzień
już wiadomo że żaden nie żyje
z nich trzech
sprawiedliwości stało się zadość
w ten piątek
nim zabłysły
pierwsze światła
szabatu

«Wiersze religijne», Poznań – Warszawa 1983, str. 61

Sandro Botticelli Lamentacja

 

Janusz Pasierb

Droga krzyżowa

nic dziwnego
że co chwilę upada

nie ma chwili
żeby nas nie dźwigał

czasem ktoś się rozpłacze

jest wtedy jeszcze ciężej

chustą twarz obetrze
patrzy ze zgrozą w odbicie

czasem krzyż podeprze
jest mniej samotny w męce

raptem zakrzyknie obok
zagłuszy na chwilę pulsowanie krwi

obok podobne krzyże

umiera między innymi

pomiędzy dobrym i złym
jak każdy z nas rozpięty

«Wiersze religijne», Poznań – Warszawa 1983, str. 106

Sandro Botticelli  Lamentacja

  Powrót

 Do góry

Paolo Veronese Zmartwychwstanie

Wielka Sobota - Wigilia Paschalna
Rok A
Ewangelia:  Mt 28, 1 - 10;
  

 Słowo Boże  

Pusty grób

1 Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób.

2 A oto powstało wielkie trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim.
3 Postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego były białe jak śnieg.
4 Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby umarli.
5 Anioł zaś przemówił do niewiast: «Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego.
6 Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał.

7 A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje się przed wami do Galilei. Tam Go ujrzycie. Oto, co wam powiedziałem».
8 Pośpiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły oznajmić to Jego uczniom.

Jezus ukazuje się niewiastom

9 A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: «Witajcie!» One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon.
10 A Jezus rzekł do nich: «Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą».

 Refleksja 

Hans Memling Zmartwychwstanie
Janusz Pasierb

Anioł Zmartwychwstania
                                                      Danucie Szumskiej

anioł Wielkiej Niedzieli jest blady i niewyspany
jeszcze przed rezurekcją wstał bardzo wczesnym ranem

i lecieć musiał szybko z ogromnie czystej dali
i namozolić się dobrze nim ciężki kamień odwalił

nie byłoby to za trudne dla samego Jezusa
ale kazano jemu odsunął więc głaz i usiadł

blask trysnął jak fontanna i niebem załopotał
a w świetle jak krew czerwonym stanęła Golgota

zasłonił dłonią oczy ale zerknął ukradkiem
zrobił to za nas wszystkich wszak był jedynym świadkiem

potem posprzątał w środku i poukładał chusty
słuchał jak klną żołnierze że grób jest całkiem pusty

pobiegli wreszcie do miasta na skróty przez Kalwarię
on nie mógł jeszcze odlecieć bo czekał na trzy Marie

nie było mu wesoło miał tyle spraw na głowie
bał się że się przestraszą i co im wtedy powie

zaczęły lamentować pytały po kolei
kazał im iść do Piotra a potem do Galilei

trochę by z nami pobył lecz nie mógł siedzieć bez końca
drugi już raz tego ranka wschodziło olbrzymie słońce

«Wiersze religijne», Poznań – Warszawa 1983, str. 91

 

 Hans Memling Zmartwychwstanie

Henryk Biłka

Zmartwychwstanie

Nad ranem
czuwali strażnicy
nad zmarłym Panem,
posłani od Piłata,
by stwórcy świata
uczniowie nie wykradli.
Czuwali wsparci na broni,
z zmęczenia i trwogi pobladli,
czekali, aż dzień się odsłoni.

I oto:
Jakby ktoś ogień rozpalił
nad grobu grotą!
Kamień grobowy się odwalił!
Powietrze od huku zadrżało!
Przy grobie anieli uklękli!
Ujrzeli strażnicy wylękli
prześliczne Chrystusa ciało
nad słońce jaśniejsze.
Stał Chrystus
Zmartwychwstały!
............................................
Grzeszniku,
strażniku Chrystusa w grobie,
nie lękaj się!
Niech zmartwychwstanie
w Jasności!
W tobie!

«Intencje serca», Poznań 1985, str. 215
Fra Angelico Nie dotykaj Mnie
Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Chrystus i Magdalena

Błękitne mgły pajęcze
owiały drzewa śpiące,
po siwych wodach tęcze
włóczyło złote słońce.

Słoneczne zamyślenie
świat owładnęło cały,
gdy Marii Magdalenie
zjawił się Zmartwychwstały.

Zgięła ją cześć i trwoga,
żałość ścisnęła łono - -
a On szedł tam do Boga,
w dal senną, nieskończoną.

W błękitne mgły przejrzyste  
szedł biały w blaskach słońca,
a ona szepcząc: Chryste!...
patrzała nań klęcząca.

«Intencje serca», Poznań 1985, str. 57

 

 

 

Fra Angelico Nie dotykaj Mnie

   

Do góry

Paolo Veronese Zmartwychwstanie

Wielka Sobota - Wigilia Paschalna
Rok B                    
Ewangelia: Mk 16, 1 - 8;

 Słowo Boże 

Pusty grób

1 Po upływie szabatu Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba, i Salome nakupiły wonności, żeby pójść namaścić Jezusa.
2 Wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia przyszły do grobu, gdy słońce wzeszło.

3 A mówiły między sobą: «Kto nam odsunie kamień od wejścia do grobu?»
4 Gdy jednak spojrzały, zauważyły, że kamień był już odsunięty, a był bardzo duży.
5 Weszły więc do grobu i ujrzały młodzieńca siedzącego po prawej stronie, ubranego w białą szatę; i bardzo się przestraszyły.
6 Lecz on rzekł do nich: «Nie bójcie się! Szukacie Jezusa z Nazaretu, ukrzyżowanego; powstał, nie ma Go tu. Oto miejsce, gdzie Go złożyli.

7 Lecz idźcie, powiedzcie Jego uczniom i Piotrowi: Idzie przed wami do Galilei, tam Go ujrzycie, jak wam powiedział».
8 One wyszły i uciekły od grobu; ogarnęło je bowiem zdumienie i przestrach. Nikomu też nic nie oznajmiły, bo się bały.

 Refleksja 

Wojciech Bąk
                      . . .
Twym zmartwychwstaniem żyję! Ono śmierć
Mojego życia w Twoje życie zmienia —
I oddech Twój rozszerza moją pierś,
I światłość Twa mą ciemność rozpromienia.

I jestem pełny Ciebie! Czuję: Ty
Stanąłeś we mnie i trwasz zmartwychwstały
I Twoją krwią tętno krwi mojej drży,
I hańba ma jest pełna Twojej chwały!

Grobowca mego odrzucony kamień,
Zrzucone śmierci mego życia pęta
I Ty podnosisz w mym ramieniu ramię,

I w głosie hańby mej brzmi moc Twoja święta —
I Tyś jest we mnie — a ja w Tobie, Panie!
I żyję Twoim wielkim zmartwychwstaniem!

«Intencje serca», Poznań 1985, str. 212


Jan Twardowski

Wielkanocny pacierz

Nie umiem być srebrnym aniołem –
ni gorejącym krzakiem –
Tyle Zmartwychwstań już przeszło –
a serce mam byle jakie.

Tyle procesji z dzwonami –
tyle już alleluja –
a moja świętość dziurawa
na ćwiartce włoska się buja.

Wiatr gra mi na kościach mych psalmy –
Ikona Rosja Zmartwychwstanie jak na koślawej fujarce –
żeby choć papież spojrzał
na mnie – przez białe swe palce.

Żeby choć Matka Boska
przez chmur zabite wciąż deski –
uśmiech mi Swój zesłała
jak ptaszka we mgle niebieskiej.

I wiem, gdy łzę swoją trzymam
 jak złoty kamyk z procy –
zrozumie mnie mały baranek
z najcichszej Wielkiej Nocy.

Pyszczek położy na ręku –
sumienia wywróci podszewkę –

 Serca mojego ocali
czerwoną chorągiewkę.

«Posłaniec nadziei», Warszawa - Rzeszów 2005, str. 57

 

 

Ikona (Rosja) Zmartwychwstanie


Do góry

Paolo Veronese Zmartwychwstanie

Wielka Sobota - Wigilia Paschalna
Rok C
Ewangelia: Łk 24, 1 - 12;

 Słowo Boże 

Pusty grób

1 W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności.
2 Kamień od grobu zastały odsunięty.
3 A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa.
4 Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach.
5 Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: «Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?

6 Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił, będąc jeszcze w Galilei:
7 "Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzeszników i ukrzyżowany, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie"».
8 Wtedy przypomniały sobie Jego słowa
9 i wróciły od grobu, oznajmiły to wszystko Jedenastu i wszystkim pozostałym.

10 A były to: Maria Magdalena, Joanna i Maria, matka Jakuba; i inne z nimi opowiadały to Apostołom.

11 Lecz słowa te wydały im się czczą gadaniną i nie dali im wiary.

Piotr u grobu

12 Jednakże Piotr wybrał się i pobiegł do grobu; schyliwszy się, ujrzał same tylko płótna. I wrócił do siebie, dziwiąc się temu, co się stało.

 Refleksja 

Jan Zieliński

Pascha 1992

Radosna nowina 
o zmartwychwstaniu
rozśpiewana liturgia
świętowanie

ale także Piotr który nie dowierza
pozostaje w smutku
przy rozpamiętywaniu ran
kobiety niosące dobrą nowinę
z radością
lecz w bojaźni
tamci dwaj
uciekający do Emaus
swojej klatki

w pewien sposób
potrzebna jest ciemność
skoro zbliża się
światło Pięćdziesiątnicy

«wiersze podarowane», Warszawa 1994, str. 113


Wojciech Bąk

Tryumf Zmartwychwstania

W ciało w grobie złożone spoglądałem z trwogą
I myślałem: Zbłądziłeś, gdyś rzekł — Zmartwychwstanę.
Znam drżącą trwogę niewiast, kiedy szły do grobu,
Znam zwątpienie Tomasza, gdy kładł palec w ranę.

Widziałem straż przy grobie. Patrzałem na kamień,
Który grób Twój jak góra na wieczność zawalił.

Jakże uwierzyć mogłem: On ten kamień złamie
I ranę poda palcom, bym w nią włożył palec?!

A Ty od wieków wstajesz. Coraz głębsze groby,
Co wiek cięższe kamienie i czujniejsze straże.
A czuję: stoisz znowu. I widzę Twe stopy,
I blask bije z rąk Twoich, z zmartwychwstałej twarzy.

«Intencje serca», Poznań 1985, str. 212

 El Greco Zmartwychwstanie

Wojciech Bąk
                       . . .

Umieram w Tobie — zmartwychwstaję w Tobie!
I czuję krzyża ciężar, gwoździe w dłoni
I śmierć na krzyżu — chłód wilgoci w grobie
I zimno w całym ciele, ciszę w skroni..

Umieram w Tobie — zmartwychwstaję w Tobie!
I czuję żywy oddech i krwi bicie,
I uwolnione nagle ręce obie,
I w stopach moich zmartwychwstałe Życie...

Umieram w Tobie  zmartwychwstaję w Tobie!
I jasne oczy mam, wyciągam ramię —
I czuję — opadł grobu wielki kamień..
I żywy ponad życie w słońcu stoję,
I ciało me jest wiarą, krew pokojem,
Umarłszy w Tobie - zmartwychwstawszy w Tobie!

«Intencje serca», Poznań 1985, str. 213

 

 

 

 

 El Greco Zmartwychwstanie

Do góry

Fra Angelico Predella w ołtarzu San Domenico w FiesoleFra Angelico Predella w ołtarzu San Domenico w Fiesole

 

 

Zawartość

Triduum Paschalne